Conflictcoaching

Een conflictcoach draagt zorg voor het proces waarbij de betrokkenen bewust worden van ineffectief gedrag en wat nodig is om tot effectiever gedrag te komen.  De nadruk ligt op de onderlinge interactie en ieders aandeel daarin.

Wat kan ik bieden in een conflict ?

Als conflictcoach begeleid ik de betrokkenen in het verkrijgen van inzicht in de eigen bijdrage aan het conflict (wat zelfreflectie vergt) én daar verantwoordelijkheid voor te nemen. Men wordt zich beter bewust van wat onderliggend meespeelt (zoals behoeften, belemmerende overtuigingen of waarden). Daar wordt in een circulair gesprek op ingegaan, waardoor ruimte ontstaat om vanuit een andere invalshoek naar het conflict te kijken.

Als conflictcoach ben ik geen mediator die naar een gerichte (snelle) oplossing toewerkt, wel iemand die het gesprek faciliteert volgens een stappenplan, zodat ontwikkeling en vooruitgang mogelijk wordt.

In welke fase bevindt het conflict zich ?

Het model van de escalatieladder (of conflicttrap) werd ontwikkeld door de politicoloog en antroposoof Friedrich Glasl. Het laat zien hoe een conflict zich kan ontwikkelen. Het beschrijft de stappen waarin een conflict zich ontwikkelt, en laat zien waar de betrokken partijen zich bevinden in een conflict. Vooral de dynamiek wordt zichtbaar en het verschaft inzicht in de fase van het conflict en aan de hand hiervan kan je stappen ondernemen naar een trede lager in het conflict.

Conflictcoaching is met vooral zinvol in de eerste 6 treden (fase 1 en 2 dus), in de 3e fase komt het allicht er eerder op neer van een zo constructief mogelijke exit uit het conflict te vinden door het nemen van concrete beslissingen zoals overstap naar een ander team of ontslag van één van de betrokken personen (in jobcontext).

escallatieladder-800x492

Het model onderscheidt drie fasen. In de 1e (rationele) fase wordt er nog gezocht naar win-win-oplossingen. De gesprekken verharden, er vallen harde woorden en argumenten dienen niet meer om tot elkaar te komen maar om de ander te overtuigen en de loef af te steken. Gesprekken worden debatten op het scherp van de snede. Partijen staan op hun standpunt en blijven bij hun eigen gelijk. Het gemeenschappelijke belang raakt uit beeld. Partijen luisteren niet meer naar elkaar.

In de 2e (emotionele) fase gaat het over winnen of verliezen. Partijen maken steeds meer z/w-stereotypen van elkaar, het conflict polariseert en breidt zich uit. Ze verzamelen medestanders voor hun standpunt. Het vertrouwen in elkaar raakt geleidelijk aan volledig zoek. De loopgraven worden betrokken, partijen stellen harde eisen aan elkaar en beginnen te dreigen. Men begint de ander te beschadigen.

In de 3e (vecht-)fase verliest de een of de ander of verliezen beiden. Het is oorlog. De waarheid doet er niet meer veel toe. Rechtvaardigheid ook niet. De redelijkheid is volledig zoek. Alle middelen zijn toegestaan om de ander uit te schakelen.

Hoe verloopt zo’n conflict-coachingsgesprek?

Best is dat je als conflictcoach géén (of nauwelijks) voorafgaande inhoudelijke kennis hebt over de case. Dat betekent dat het dus oké is om geen voorgesprekken te houden – zodat neutraliteit gewaarborgd tegenover beide betrokkenen behouden blijft.

In een zo’n gesprek werk ik via een stappenplan, waarbij er gestart wordt vanuit heldere afspraken rond respect en de bereidheid om vooruit te geraken gepolst wordt. Vanuit enkele feiten schetsen beiden de case. Vervolgens wordt ingezoomd op de emoties, de hulpbronnen en welke mogelijkheden er zich aandienen om tot actie te komen. Het uitgangspunt is steeds dat ik me meervoudig partijdig opstel en steeds terugkom bij de andere persoon om uiteindelijk circulair tot afspraken te komen om vooruitgang te boeken.